De heer Schellekens, voorzitter van de Stichting Vrijwillig Leven is tot 10 maanden gevangenis straf veroordeeld, waarvan 8 voorwaardelijk.  Dat is gebeurd omdat hij volgens de rechter op een terrein is getreden alwaar hij niet tot handelen bevoegd is.  Op het actief helpen mensen euthanasie te laten plegen berust een monopolie waar alleen artsen over beschikken.

Echter, wat is er aan de hand?  De familie van de vrouw – die aan Parkinson leed – was in contact gekomen met de Stichting Vrijwillig Leven nadat een verzoek om euthanasie door het verpleeghuis waar de vrouw verbleef, was afgewezen.  De ver- pleeghuisarts vond dat van ondraaglijk lijden noch van een uitzichtloze situatie sprake was.  Daarop zochten de drie kinderen contact met Vrijwillig Leven.

De zieke vrouw leed aan Parkinson en was in hulpeloze toestand.  De verpleeghuis- arts zou verplicht moeten zijn om haar te helpen bij haar verzoek, dan wel dit door te spelen naar een collega.  Ook dat is door de verpleeghuisarts geweigerd.  Deze was bovendien zo arrogant om het lijden van de vrouw als draaglijk te kwalificeren.  Wie speelt er hier nu voor God?

Het optreden van de Officier van Justitie vond ik in deze zaak trouwens ook zeer bedenkelijk.  Het komt mij voor dat zulke mensen vooral bezig zijn met "veroor-
delingen scoren".  Waarheidsvinding (zie diverse juridische dwalingen) schiet er soms deerlijk bij in, en het bezien van een eventuele context is met enige regel- maat aan dergelijke lieden ook niet erg besteed.

Als ik rechter was geweest had ik in dit specifieke geval een schuldig zonder straf- oplegging uitgesproken, gepaard gaande met een flinke uitbrander richting deze Officier van Justitie, alsmede de opmerking dat de verkeerde man voor het hekje stond.  De verpleeghuisarts had er, wegens het opzettelijk in hulpeloze toestand laten van iemand tot wiens verpleging hij verplicht is, moeten staan.

Mazzel & broge, Evert