In NRC stond vandaag een heel aardig artikel over Piet de Jong, minister president in ons land tussen 1967 en 1971.  In die jaren was ik nog niet zó actief in politiek getinte zaken.  Pas vanaf 1971-72 werd ik actief in de studentenbeweging.  Ik her- inner mij wel de prenten van o.a. Opland uit die tijd.

Wat mij opvalt uit de inmiddels vele verhalen over die tijd is dat Piet de Jong ei- genlijk een zeer gematigd man was.  Als je het met het huidige – vaak ronduit geharnaste – neo-liberalisme vergelijkt is het van een opmerkelijke mildheid.

Enkele opmerkelijke citaten:

… hoe Piet de Jong optrad bij de eerste rel die zich voordeed toen hij premier was, in 1967.  Amsterdamse schilders hadden de Nachtwacht in het Rijksmuseum bezet, om een loonconflict, en burgermeester van Hall wilde de marechaussee inzetten om schilders uit Amersfoort – stakingsbrekers – naar hun werk te begeleiden.  De Jong weigerde: "Je bent niet goed snik.  Ik ga geen staking breken met de politie." … Dus ik zei "geef ze een kop koffie, ze gaan vanzelf weg. En dat was ook zo." …

… Sommige andere ministers uit zijn kabinet waren voorstanders van hardhandig optre- den, maar hij vond dat geweld tegen burgers met "gerechtvaardige grieven" een averechts effect had. …

… Maar hij verbaast zich soms wel hoe èrg de wereld nu veranderd is.  Hij noemt porno.  Hij noemt de geldzucht.  Hij noemt het gebrek aan idealen. "Vroeger wilde je later dokter of advocaat worden.  Nu wil je later rijk worden."  En de gemakzuchtige manier waarop sommige leden van het parlement omgaan met hun verantwoordelijkheden.  "Iemand als Wilders zit te peuzelen aan de taart van de vrijheid, maar een ander gunt hij niets." …

… Hij houdt ook helemaal niet van "dat bange", van het "geen buitenlanders hier en knus met elkaar achter de kachel" dat hij nu in Nederland ziet. …

Wat betreft dat laatste:  Heer Wilders en mevrouw Verdonk, steekt dat even in uw zak.

Ook denk ik:  Die tijd was een tijd van optimisme.  Dat is iets wat ik nu bij velen mis.  Bij vele politici is "de politiek van de angst" (die inderdaad – helaas –  nogal "scoort") nogal dominant.  Wat dat betreft zou een soort van terugkeer naar de tijdsgeest van de 60-er jaren helemaal niet zo gek zijn.

Mazzel & broge, Evert