Ik schreef er al eens over:  Het uitsluiten van mensen met een Iraans paspoort, zelfs als ze ook Nederlander zijn en al meer dan 20 jaar hier in Nederland wonen, voor studies m.b.t. kernfysica.

Op 7 juli 2008 schreef ik:

Zie de berichten over het weren van mensen uit Iran bij studies m.b.t. "gevoelige" onderwerpen.  Het is in mijn ogen grote flauwekul.  Alsof Iran ons nodig heeft voor het in elkaar knutselen van een atoombom op basis van Uranium 235, iets wat trouwens voor elke enigszins competente techneut tot de mogelijkheden behoort en je bovendien in grote lijnen zo van internet af plukt.  (De benodigde kritische massa, de neutronenbron, etc.)

Veel erger is het negatieve effect.  Decaan Piet Lemstra van de TU Eindhoven stel- de het heel juist: ‘We willen naar een maatschappij waar de invloed van religie minimaal is.  Dat bereik je door wetenschap.  Mijn promovendi uit Iran nemen deel aan discussies met andere buitenlandse studenten en als ze straks teruggaan, fungeren ze als kiemen in hun samenleving.’  Dat wordt dus nu door het kabinetsbeleid in deze deels getorpe- deerd.

Het besluit is een uitvoering van VN resolutie 1737.  Alleen is Nederland weer eens het braafste jongetje van de klas en is zelfs aanzienlijk strenger dan de VS.

Als het in Iran ooit weer beter gaat en er een meer gematigd regime komt lijkt het voor de universiteiten aldaar passend om in het geval van contacten met Nederland ons land daar nog even fijntjes aan te herinneren.   In tijden van nood leer je je vrienden kennen … maar ook je vijanden.  Dat weten de mensen aan Iraanse uni- versiteiten dus nu ook.

Van dat verhaal is nu dus door de rechter in een proces tegen de staat gehakt ge- maakt.  Op pagina 3 van NRC van vanavond stond o.a.:

De rechter maakte er vanochtend korte metten mee. "Er zijn voldoende minder in- grijpende alternatieven om tot het beoogde doel te komen."

Ashley Terlouw, hoogleraar rechtssociologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen, sprak al eerder van schijnregelgeving, die niets zou opleveren. Wel gaf de Staat er in haar ogen een verkeerd voorbeeld mee. "Onderscheid op grond van nationaliteit en afkomst is niet acceptabel."

Kalantar voelde dat ook zo. Niet de belemmering bij zijn werk was voor de kernfy- sicus het grootste bezwaar, wel de discriminatie.  "We werken hard en doen veel goeds voor de maatschappij, maar toch blijven we altijd allochtoon."

Nu de regeling van tafel is, is het "feest". Kalantar is volledig tevreden met de uit- spraak. Wel is hij benieuwd "hoe de Staat hierop gaat reageren".

Buitenlandse Zaken studeert nog op de uitspraak.

M.b.t. dat laatste is het inderdaad even afwachten.  De Nederlandse Staat wil zich zo nu en dan niet erg aan haar "onwelgevallige gerechtelijke uitspraken" houden …

Mazzel & broge, Evert