Greenpeace zit (enigszins) mis
Sinds eind 1996 injecteert StatOil CO2 in een zout water laag onder de zee bodem voor de Noorse kust – het Sleipner project. De formatie waarin dit wordt geïnjec- teerd heet de Utsira formatie. Er zit nu 10 miljoen ton CO2 onder de zeebodem, en het gedraagt zich volgens verwachting.
Greenpeace is echter met een verklaring gekomen waarin dit in twijfel wordt getrok- ken:
• Leakages in the Utsira formation and their consequences for CCS policy
Via mensen in mijn omgeving (o.a. van de TU Delft) heb ik echter vernomen dat Greenpeace hier appels met peren vergelijkt. Het schermt met incidenten bij de operatie van olievelden (op een zeer aanzienlijke afstand) waarbij er niet van CO2 maar water injectie sprake was. Op een site van Bellona wordt dit o.a. bekommen- tarieerd:
• Bellona – ‘Safe CO2 storage is possible’
Ik weet dat Greenpeace tegen CO2 sekwestratie is, en er – soms ongenuanceerd – tegen ageert. Ik vraag mij echter af waarom ze zich niet in veel grotere mate richten op de meer fundamentele vraag: Kunnen we zonder? Zijn we in staat de energievoorziening in een voldoende hoog tempo van "fossiel" naar "non-fossiel èn duurzaam" om te bouwen zonder met een "hitting the wall" scenario (grote en persistente tekorten aan energie) te maken te krijgen? Zo ja, dan kan je zonder CO2 sekwestratie, zo nee, dan denk ik dat je, tenzij je willens en wetens wat extra risico met het klimaat wilt lopen, het nodig zal hebben.
Zij hebben daar recentelijk een poging toe gedaan:
• Energy Revolution Now! (samenvatting – volledige tekst [pdf files])
Deze stukken neem ik meer serieus dan hun – wat tendenteuze – publikaties rond het Sleipner project. Dames & heren bij Greenpeace: Ga door op het laatste spoor van de discussie over het energie en klimaatvraagstuk, en stop met de hierboven genoemde publikaties, die m.i. de plank mis slaan.
Mazzel & broge, Evert
28 March 2009 at 13:25
Deze vraag:
“Zijn we in staat de energievoorziening in een voldoende hoog tempo van “fossiel” naar “non-fossiel èn duurzaam” om te bouwen zonder met een “hitting the wall” scenario (grote en persistente tekorten aan energie) te maken te krijgen? Zo ja, dan kan je zonder CO2 sekwestratie, zo nee, dan denk ik dat je, tenzij je willens en wetens wat extra risico met het klimaat wilt lopen, het nodig zal hebben.”
Wordt volgens mij nu juist in het volgende beantwoord:
“Energy Revolution Now!”
Het cynisme ten aanzien van CO2 opslag van Greenpeace deel ik, m.a.w. je hebt me niet kunnen overtuigen, of zij terecht stellen dat in bedoeld project lekkage is te constateren, kan ik niet beoordelen.
Maar de insteek is: (zo interpreteer ik de insteek van GreenPeace al vele jaren).
Er is nog tijd, hoewel zeer weinig, om met een stevige inzet van kapitaal en menskracht, de energie voorziening om te vormen naar een acceptabel en noodzakelijk aandeel van stromingsbronnen.
Elke poging om uitstel te bewerkstelligen, door bijvoorbeeld ondergrondse CO2 opslag, is zinloze kapitaalvernietiging, kapitaal en menskracht die hoogst noodzakelijk besteed moet worden aan het omvormen van de energie voorziening naar stromingsbronnen.
Het ondergronds opslaan van CO2 is zand in de ogen strooien van de burgers en heeft het effect ga maar rustig slapen, de techneuten zorgen wel voor u. Dat effect is desastreus want leidt onherroepelijk tot een houding om vooral niet te willen investeren in stromingsenergie, immers we lossen het ook wel anders op.
Heel, heel slecht voor het milieu, heel heel slecht voor de hoogstnoodzakelijke veranderingen ten aanzien van het klimaat probleem.
Ik zie dus geen discrepantie in de beide genoemde opstellingen van Greenpeace.
En zo geformuleerd onderschrijf ik die insteek ook.
(Ik meen dat mijn ervaring me heeft geleerd, dat de suggestie dat het wel los zal lopen, de afgelopen pak weg 20 jaar, heeft geleid tot “levensgevaarlijk” navelstaren en dat de suggestie die CO2 opslag in de bodem wekt het zelfde gevolg zal hebben).
Roelf
28 March 2009 at 16:07
Roelf,
Hier zit dus een verschil in inzicht – al is het meer qua nuance.
Als het om het milieu gaat verschillen we, zo denk ik, weinig van mening.
Ik ga overigens nog eens in de komende weken – zoals ik bij m’n kommentaar op Professor de Jong heb gezegd – een stukje schrijven over dit onderwerp.
Mazzel, Evert