Ik heb er zo’n 4 jaar geleden al eens een aantal stukjes over geschreven.(1,2)  Het komt nu in het nieuws terug.  Men heeft kennelijk een (kleine) hoeveelheid Uranium verrijkt tot 20% U-235 gehalte.  Op de radio werd gezegd dat dit geschikt was om een kernwapen mee te maken.

Dat is wat overdreven.  In de presentatie hieronder kan men (op sheet No. 6) zien dat er 400 kg 20% verrijkt Uranium nodig is om m.b.v. een Beryllium neutronen reflector tot een kritische massa te geraken.  Kortom: Een bom op basis hiervan wordt een onhandig groot ding.  Ook zie ik dat een "engbo uit een Afghaanse grot" nog niet naar (bijvoorbeeld) Schiphol slepen.

• Highly Enriched Uranium and Nuclear Terrorism Risks (pdf presentatie)

Kortom: Die bom is er nog (lang) niet.  Bovendien geef ik Martin van Creveld, een Israelisch militair historicus (die ik elders wel eens fors bekritiseerd heb), in dit ge- val gelijk.  Die stelde dat Iran zo’n bom nooit tegen Israel zou gebruiken.  Dat is hetzelfde als een 800 ponds Gorilla een schop onder z’n achterste verkopen.  Dat loopt slecht met je af …

Enthousiast ben ik er niet over, over wederom een kernwapenstaat erbij.  Maar dat geldt evenzeer voor de huidig bestaande kernwapenstaten.  Die hebben in mijn ogen moreel geen poot om op te staan.

Mazzel & broge, Evert

(1) Iran’s nucleaire programma
(2) Op naar de volgende oorlog (II)

Naschrift 15/2/2010:
De minister van buitenlandse zaken van de VS, mevrouw Clinton, sprak over de mogelijkheid van een militair bewind in Iran.  De z.g. revolutionaire garde be- heerst inderdaad een flink deel van het Iraanse staatsapparaat, alsmede de economie.

Daar heeft zij wel een punt.  Ik zie paralellen met het bewind van Zia-Ul-Haq in Pakistan in de 80-er jaren.  Ook dat had een "islamistische" facade, en een deel van het leger dat de economie beheerste (dat is trouwens nog steeds zo).  Alleen was dat bewind veel minder anti-Amerikaans.

Ik denk echter ook dat een ‘regime change’ zoals in Irak een levensgevaarlijk neo-conservatief gedachtenspinsel is.  Het zal vanuit Iran zelf moeten komen.

In Irak gaan die zelfde neo-cons trouwens voorbij aan het feit dat er zo’n 2½ mil- joen interne vluchtelingen zijn, en er een ongeveer evengroot aantal Iraki’s – in vele gevallen de beter opgeleide mensen! – hun land ontvlucht zijn.  Het land is etnisch-religieus gesegregeerd, de Christenen lopen er thans groot gevaar, en de
vrouwenrechten zijn door het putje gespoeld.  Bepaald niet iets om trots op te zijn.