Zo’n 1½ jaar gelden schreef ik er al eens een stukje over, de Canadese teerzan- den.  Ik sprak er toen m’n twijfel over uit of dit zo maar kan doorgaan.  Immers, de milieu impact er van is zeer fors.  Zie hieronder een Google Earth plaat van zo’n mijn.

Thans komt er geleidelijk meer weerstand tegen deze mijnen. Er komen sites (zie ‘oilsandswatch’) in de lucht waar men kan zien hoe die impact er van dichterbij uitziet. 

Een foto van een "upgrader" met ernaast een flinke zwavelberg,
en op de voorgrond een "tailings pond" die er niet fraai uit ziet   
In de achtergrond is het mijnlandschap goed te zien.                

Nu wordt er door de operators van de mijnen gezegd dat na de mijnbouwfase het bos zal worden hersteld. Ik vraag mij echter af of daar veel van terecht zal komen.  De vraag naar olie gaat het aanbod overtreffen.  Vandaag kwam de olieprijs voor het eerst ruim boven de $140 per vat.

Het is nu al zo dat in Canada de mensen en de spullen nauwelijks zijn aan te sle- pen.  Denkt u nu echt, "when push comes to shove", dat er werkelijk – even los van het feit hoe langzaam een sub-arctisch bos groeit – iets van deze "environmental remediation" terecht zal komen?  Dan wordt het: "Niet lullen, maar produceren"!

Ik zie hier voor de betrokken (olie)maatschappijen (Zie deze lijst) een zeer reëel probleem op hen afkomen, zeker voor de meer bekende maatschappijen onder hen zoals BP, Chevron, Conoco-Phillips, Exxon en Shell.  Dit is iets van een totaal andere orde als Brent Spar.  Daar had de milieubeweging – Greenpeace – het vol- ledig bij het verkeerde eind.  Hier ligt dat bepaald anders.

Mazzel & broge, Evert