Overijverige dopingjagers
Ik heb het er hier al eens eerder over gehad, over overijverige dopingjagers.  Men- sen die in mijn ogen slechts willen scoren voor de Bühne, en bij wie de waarheids- vinding mogelijk op het 2e plan is beland.

Nu blijkt Claudia Pechstein hun nieuwste slachtoffer. Zij is derhalve ten onrechte ge- schorst.  Zij werd ook door andere dames schaatsters daarna met de nek aangeke- ken.  Dus dames: Excuses aanbieden lijkt mij op z’n plaats.

En de scoringsbeluste dopingjagers?  Wat mij betreft aan de schandpaal ermee!  En er in kranten gedurende een half jaartje zo af en toe een stukje aan wijden om het de heren nog even fijntjes in te peperen.

• Heksenjacht (II)  (6/12/2009, dit weblog)
• Medici pleiten schaatsster Pechstein vrij  (16/3, NRC)

Lucia de B.  (17/3/2010)
Vandaag was in nieuws dat het Openbaar Ministerie vrijspraak eist in de zaak te- gen Lucia de B.   Daarmee wordt één van de meest schandelijke juridische dwalin- gen ooit in dit land deels afgesloten.
Waar ging het ook weer over?  Over de beschuldiging doodzieke mensen (kinde- ren) te hebben vergiftigd.  Het "bewijs" bestond in feite uit niet meer dan een sa- menspinsel van vooroordelen en foutief toegepaste statistiek.  Het is in dit land kennelijk mogelijk om op grond daarvan tot levenslang te worden veroordeeld.

We hadden al de Puttense moordzaak (met het kolderbedenksel dat "zaadsleep theorie" heette), de Schiedamse parkmoord (waarbij rechercheurs een zeer jeugdi- ge getuige schandalig aanpakten omdat ze niet het verhaal kregen wat ze wilden horen …) en de paskamermoord (een twijfelachtige geurproef, ander klunswerk).  En er zullen er wie weet nog wel meer volgen.

Op 14/2/2009 j.l. schreef ik:
"De Officier van Justitie die stelde dat hij er niet voor was om Lucia de B. met rust te laten, zou wat mij betreft, indien er sprake is van ten onrechte monomaan een veroor- deling willen "scoren", na afloop ook zèlf niet met rust moeten worden gelaten."

Ik vind dat nog steeds.  Immers, iemands leven is grondig verwoest.  Mijn vertrou- wen in de z.g. Nederlandse rechtsstaat is er niet beter op geworden.  In het buiten- land zal ik deze dan ook niet meer tegen (soms onterechte) kritiek verdedigen – iets wat ik ooit wel deed.

Maar van het "niet met rust laten" van betrokken rechters en officieren van Justitie zal het uiteraard niet komen.  Daarom voeg ik tenslotte ter opfrissing van het ge- heugen wat linkjes naar oudere stukjes toe.

Mazzel & broge, Evert

• Voor een revisieraad
• Lucia de B. vrij
• Een enorme plaat voor hun harses
• Juridisch dwalen & foutieve statistiek
• Juridische dwalingen in Nederland (II)
• Bevoegdheden voor rechters?
• Juridische dwalingen in Nederland
• De zaak Nienke Kleiss

_________________________________________________________________________

Naschrift 15/4/2010:

Schande, schande, schande!

Ik las vandaag het interview in De Volkskrant met Lucia de Berk, die nu helemaal is vrijgesproken.

Een citaat:

Lucia kreeg in maart 2006 een herseninfarct, enkele dagen na de uitspraak in haar cassa- tieberoep. De tbs werd van haar straf gehaald, maar ook werd bepaald dat de bewijsvoe- ring niet opnieuw mocht worden onderzocht.

Ze kan zich niets van het infarct herinneren. Uit verhalen van ‘de meiden’ (de andere vrouwelijke gevangenen) weet ze dat de ‘piewie’ (penitentiair inrichtingswerker) die haar om 8 uur ’s ochtends in bed zag liggen, dat niet vreemd vond. ‘Maar ze wist dat er wat met me aan de hand moest zijn, want dat gebeurde nooit. Pas toen ik in mijn onderbroek over de grond kroop en die meiden er wat van zeiden, is de ambulance gebeld. Dat was om 3 uur ’s middags.’

Sommigen geloofden toen nóg niet dat ze een infarct had gehad. Zoals de advocaat-gene- raal die haar gestrompel in de rechtszaal een paar maanden later – Lucia kon lange tijd niet goed lopen en praten als gevolg van haar infarct, revalidatie heeft ze nauwelijks ge- had – een bewijs vond van haar manipulatieve karakter.

Dames bij de penitentiaire inrichting, die haar wellicht met genoegen hadden zien verrekken: Chapeau!  Meneer de advocaat-generaal: Chapeau!

Ik dacht ook nog even terug aan de wijze waarop ze werd aangehouden.  Met een overmacht aan agenten – alsof het een kopstuk van de ‘ndrangheta betrof – werd ze bij haar grootouders gearresteerd.  Die zijn gestorven zonder haar ooit nog te zien, in de vooronderstelling dat ze levenslang opgesloten zou blijven.  Mannen bij de politie, het openbaar ministerie, de rechtelijke macht: Chapeau!

Nu is er dan ‘excuses’ aangeboden.  Maar niet door de rechters die volstrekt heb- ben gefaald, niet door de monomane officieren van justitie (en betrokken politie- mensen, die een valse bekentenis wilden afdwingen) die deze monstruositeit heb- ben voortgebracht, niet de ‘statisticus’ die de foute berekeningen maakte, niet de directeur van het Juliana Kinderziekenhuis die – zo lijkt mij – wel eens publiekelijk zou kunnen toegeven dat hij goed fout zat.

Schande, schande, schande!

Dat er een revisieraad moet komen heb ik al eens eerder geschreven.  Dat hoef ik hier niet te herhalen.  En "trots op Nederland?" … voorlopig even niet.

Mazzel & broge, Evert