Ik las over het debat tussen Obama en Cheney waarbij Cheney het martelen van gevangenen verdedigde.  Obama had het daar wat moeilijk mee.  Ik heb hier al vaak gezegd dat informatie die d.m.v. marteling is verkregen intrinsiek onbetrouw- baar is.  Martelen is een zeer geschikt middel om politieke propaganda te genere- ren.  Daarom zijn dictators er dol op.  Voor betrouwbare informatie is het echter een zeer dubieus middel.

Maar er is meer.  En dan grijp ik even terug op een presentatie over John C. Boyd’s Patterns of Conflict, die ik bij m’n weblog over de, in mijn ogen, mission impossible in Afghanistan door Nederlandse militairen aldaar, wiens goede bedoelingen ik overigens volstrekt niet in twijfel trek, aanhaalde.

In deze presentatie onderscheidt Boyd meerdere nivo’s bij oorlogsvoering.  Hij noemt het morele nivo, het mentale nivo en het fysieke nivo.

Hoe belangrijk het morele en mentale nivo is werd in de Vietnam oorlog gedemon- streerd bij het Tet offensief van 1968 door het Nationale Bevrijdingsfront (door de VS uitgescholden voor Viet-Cong).  Vanuit zuiver fysiek militair oogpunt bezien was het een absolute ramp voor het Nationale Bevrijdingsfront.  Vele acties hadden in hoge mate een suïcidaal karakter.  Denk aan de aanval op de VS ambassade in Saigon.  Toch was het Tet offensief een keerpunt in de Vietnam oorlog.  Daarna vochten de VS voor een verloren zaak.

Wat gooide Cheney nu te grabbel door "voor waterboarden (en andere martelprak- tijken) te gaan"?  Precies: Op het morele nivo deed hij een zeer aanzienlijke stap terug teneinde een – zeer discutabel – voordeel (d.m.v. martelpraktijken) op het fysieke nivo te halen.

Echter, hij vergrootte de haat tegen de VS.  Hij maakte het recruteren van mensen door extremistische Al Qaida-achtige clubs gemakkelijker.  Ook vergrootte hij, t.g.v. dit beleid, de onderlinge cohesie onder dergelijke groeperingen.  Tegelijk verminderde hij de onderlinge cohesie onder zijn bondgenoten, die zich n.a.v. excessen in Abu Ghraib en Guantánamo walgend afwendden.  Kortom: Hij volgde een strategie die, als hij wordt doorgezet, regelrecht tot een (grote) nederlaag in Afghanistan – en mogelijk ook elders – leidt.

Tenslotte: Heeft Cheney de VS veiliger gemaakt m.b.t. het risico voor aanslagen?  Ik denk eerder het omgekeerde.  En daar zit ook het cynische van zijn optreden.  Want wie krijgt er straks de schuld als er nog eens een aanslag – hoe klein ook! – in de VS plaats vindt?  Precies: Niet hij maar Obama.

Mazzel & broge, Evert