Zonnevlekken
Op een forum van de Vereniging voor Weerkunde en Klimatologie over het nog altijd uitblijvende begin van het volgende zonnevlekken maximum wees Henk Lankamp, een van de leden op dit forum, op een belangwekkend artikel in Eos dat ik kenne- lijk heb gemist.
Het wijst op een vermindering van de maximale magneetveld sterkte in zonnevlek- ken over de jaren vanaf 1995. De kennis van de zon is nog altijd verre van volle- dig, en het zou nog best kunnen dat de zon in het komende jaar plotseling opleeft qua activiteit. Het zou echter ook zo maar kunnen dat we in de komende jaren een soort herhaling van het Maunder minimum (1645 – 1715) gaan meemaken.
Dat zou in tal van opzichten onze kennis vergroten. Bovendien: Als dan de opwar- ming van het klimaat doorzet kunnen de claims rond zonneactiviteit definitief de prullenbak in.
• Are Sunspots Different During This Solar Minimum?
Mazzel & broge, Evert
Nog wat oudere stukjes:
• Zonnevlekken varia
• Zonnevlekken: Een schot hagel (zomer, winter & zonnevlekken)
• Iets over kosmische straling (er is vrijwel geen verband met de temperatuur)
• A small study on cosmic radiation (idem, op m’n internet site)
• CO2: Nog een plaatje (ter vergelijking het CO2 signaal)
30 August 2009 at 22:58
Hier is een ander verhaal te lezen;
Subtiele verbindingen tussen de elfjarige zonnecyclus, de stratosfeer en de tropische Pacifische Oceaan zorgen er samen voor dat er periodieke weerpatronen ontstaan die invloed uitoefenen op de gehele aardbol, zo blijkt uit een onderzoek dat deze week verschijnt in het wetenschappelijke vakblad Science.
http://www.astroversum.nl/nieuws/28082009/kleine-schommelingen-in-zonneactiviteit-hebben-grote-invloed-op-klimaat/
Harry
________________________________
Harry,
Dit is mij niet ontgaan.
Echter:
Dat variaties in de zonnestraling als gevolg van de 11-jarige cyclus kunnen leiden tot andere weerpatronen binnen de termijn van een decennium, betekent overigens niet dat een en ander ook de huidige klimaatverandering kan verklaren, geenszins. De zonnecyclus leidt tot (vooral regionale) ups en downs, net als de ENSO (afwisseling van El Niño en La Niña) tot ups en downs leidt, net als een vulkaanuitbarsting (vooral als het dicht bij de evenaar plaatsvindt) tot een tijdelijke down leidt. De menselijke uitstoot van CO2 en andere broeikasgassen zorgt momenteel voor een gestage ‘up’ op lange termijn, ongeacht welke ‘down’ op korte termijn.
Evert